De bijbelse canon

De bijbelse canon is een lijst of reeks boeken die in de bijbel zijn opgenomen en waarvan wordt aangenomen dat ze gezaghebbend en door God geïnspireerd zijn. De term zelf is bedacht door christenen, maar het idee is aanwezig in Joodse bronnen.

Dergelijke lijsten, of kanonnen, ze zijn ontwikkeld door middel van debat en overeenstemming met de religieuze autoriteiten van die religies. Boeken die van de canon zijn uitgesloten, worden als niet-canoniek of apocrief beschouwd. Er zijn verschillen tussen de joodse en christelijke gemeenschappen en tussen de canons van de verschillende christelijke belijdenissen.

Christelijke canons worden als gesloten beschouwd (boeken kunnen niet worden toegevoegd of verwijderd. De sluiting van de vergoeding weerspiegelt het feit dat de publieke onthulling is voorbij en daarom zouden er geen andere complete en gezaghebbende boeken zijn die heilig verklaard kunnen worden. Integendeel, een open canon maakt de toevoeging van extra boeken mogelijk via het proces van voortdurende openbaring, en dit is het geval met de Mormoonse Bijbel.

Het woord “canoniek” is afgeleid van het Griekse zelfstandig naamwoord κανών “Kanon” wat betekent het “kan niet” O “kan niet” of zelfs “regel” O “meeteenheid”, wat op zijn beurt is afgeleid van de Hebreeuwse term loop “kaneh” en wordt vaak gebruikt als meetstandaard. Als, een canonieke tekst het is een enkele gezaghebbende editie voor een bepaalde baan. De creatie van een canonieke tekst kan een redactionele selectie inhouden uit de tradities van het bijbelmanuscript met verschillende onderlinge afhankelijkheid. Belangrijke bijbelse manuscripttradities in de Hebreeuwse Bijbel zijn vertegenwoordigd in de Septuaginta en de Peshitta, in de Samaritaanse Pentateuch, in de masoretische tekst, en in de Dode Zeerollen.

Tussen de verschillende christelijke belijdenissen zijn er opmerkelijke verschillen, zowel in de manier waarop de inspiratie van de Bijbel wordt begrepen als in de feitelijke lijsten van boeken die als canoniek worden beschouwd.. Er kunnen dus verschillende vergoedingen gelden:

• Joodse canon;
• Samaritaanse kanunnik;
• orthodoxe canon;
• Katholieke canon;
• Protestantse canon;
• Koptische canon;
• Syrische canon.

De christelijke Bijbel omvat het Oude Testament en het Nieuwe Testament, specifiek christelijk, dat wil zeggen, het deel dat betrekking heeft op Jezus Christus en de opkomende apostolische Kerk.

De meeste protestantse kerken, zij het met verschillen afhankelijk van de periodes, want het Oude Testament volgt de Joodse canon van 39 boeken (tegen dat van de katholieke en orthodoxe kerken, zoals anderen hieraan toevoegen 7 apocriefe boeken). De boeken die niet tot de canon van de Bijbel behoren, worden door katholieken deuterocanoniek genoemd en door ons protestanten apocrief. Wat het Nieuwe Testament betreft echter, Katholieken en protestanten erkennen hetzelfde aantal boeken, 27. Het totaal is 66 boeken.

De canon van heilige boeken voor de joden omvat uiteindelijk ook: 24 boeken (het aantal wordt echter 39 waarbij de twaalf kleine profeten afzonderlijk worden geteld, de twee boeken Samuël, de twee boeken Koningen, Ezra door Nehemia, de twee boeken Kronieken).

De protestantse Bijbel, zoals eerder vermeld, bestaat uit 39 boeken van het Oude Testament (gebruikelijk in de Hebreeuwse Bijbel), die ik ben:

De Thora (Wet):

Genesis, Exodus, Leviticus, Nummers, Deuteronomium.

De profeten of historische boeken:

Jozua, Rechters, Eerste en tweede boek Samuël, Eerste en tweede boek Koningen.

De latere profeten:

Jesaja, Jeremia, Ezechiël.

Ik kleine profeten:

ik bedoel, Joël, Amos, Abdia, Jona, Micha, Nahum, Habakuk, Zefanja, Aggeo, Zacharia, Maleachi.

De geschriften:

Zeestraat, Spreuken, Functie, Hooglied, Sleur, Klaagzangen, Prediker, Ester, Daniël, Esra, Nehemia, Eerste en tweede boek Kronieken.

Zelfs voor het Nieuwe Testament, geschreven in het Grieks (hoewel misschien de evangelist Matteüs zijn boek in het Hebreeuws of Aramees schreef), in de oudheid waren er tussen de verschillende kerken meningsverschillen over het aantal boeken dat als geïnspireerd moest worden ontvangen. Er waren vooral twijfels gerezen over de brieven die niet aan Paulus van Tarsus werden toegeschreven en over de Apocalyps.. De controversiële boeken van het Nieuwe Testament werden in de oudheid antilegomena genoemd.

Het Nieuwe Testament bestaat uit 27 Boeken (gemeenschappelijk voor alle christelijke belijdenissen):

Evangeliën:

Evangelie volgens Matteüs

Evangelie volgens Marcus

Evangelie volgens Lucas

Evangelie volgens Johannes

Handelingen van de Apostelen

brieven van Paulus:

Brief aan de Romeinen

Eerste brief aan de Korintiërs

Tweede brief aan de Korintiërs

Brief aan de Galaten

Brief aan de Efeziërs

Brief aan de Filippenzen

Brief aan de Kolossenzen

Eerste brief aan de Thessalonicenzen

Tweede brief aan de Thessalonicenzen

Eerste brief aan Timotheüs

Tweede brief aan Timotheüs

Brief aan Tito

Brief aan Filemon

Andere brieven:

Brief aan de Hebreeën (door verschillende oude auteurs aan Paulus toegeschreven)

Brief van Jacobus

Eerste brief van Petrus

Tweede brief van Petrus

Eerste brief van Johannes

Tweede brief van Johannes

Derde brief van Johannes

Brief van Judas

Apocalyps van Johannes

Het totaal aan geïnspireerde Boeken is dus 66.