Als God goed is, omdat er lijden is?

Iedereen, op een of andere dag, ze hebben te maken met hun eigen lijden of dat van hun naasten. Hier is dan de scheur: alles stort in. En de vraag rijst: "Waarom?» en vooral «Waarom ik? Wat heb ik verkeerd gedaan?». We ervaren een sterk gevoel van vernedering of een groot verlangen naar rebellie die ons van God kan distantiëren.

Volkomen menselijke en normale reactie, omdat de mens niet gemaakt is om te lijden. Dat, het onderbreken van de vreedzame voortgang van ons leven en het slaan van een breuk in ons hart, komt om de innerlijke honger naar geluk te onthullen die ieder van ons bewoont. Tot slot, lijden raakt het diepste mysterie van ons wezen, en komt ons herinneren aan het goede waarvoor we allemaal zijn geschapen (geluk) en waarvan wij verstoken zijn. Het manifesteert zich, Inderdaad, als een gebrek.

Daarom kunnen we het niet spontaan aanvaarden, omdat het op zichzelf onaanvaardbaar is. Het maakt ons bang en we wijzen het af omdat we gemaakt zijn voor het leven. Tegelijkertijd, we zijn voorbij de angst gebracht, in een soort verlegenheid en respect en, nog dieper, van mededogen. Hoe dan ook, ondanks wat we feitelijk kunnen doen, wij blijven ontwapend. Omdat het lijden, de mijne en die van anderen, het raakt dat mysterie dat zo dichtbij mij ligt, omdat het zich in mij bevindt en tegelijkertijd buiten mij ligt: het mysterie van de mens, het mysterie van het kwaad en zijn wortels die verzinken in de geschiedenis en de menselijke ziel…

In die tijd, in werkelijkheid, het is aan God dat wij vragenof de vraag waarom, aan God als Schepper en Heer van de wereld. En de verleiding om te vermoeden dat God de auteur van het kwaad is, is groot: «Als God goed was, niet zou toestaan, zo zou hij niet handelen…». Tot slot, deze problemen, Deze onzekerheden drukken uit wat er daarna gebeurt erfzonde: God is niet veranderd, wij zijn degenen die veranderd zijn.

Maar misschien kunnen we iets ontdekken, kijkend naar Hem die ons van het kwaad heeft gered:

«Venite mij, jullie allemaal, dat je moe en onderdrukt bent, en ik zal je verfrissen… leer van mij… en je zult rust vinden voor je ziel" (Mt 11,28-29).

E’ een van de woorden van Jezus, en er staat over Hem geschreven in de Bijbel: «Hij heeft ons lijden op zich genomen, Hij heeft onze pijnen op zich genomen" (Is 53, 4). Hij die ten onrechte ter dood is gebracht, zodat "door zijn wonden werden we genezen" (Is 53, 5).

Wat leert zijn leven ons en hoeveel van hem staat in het Evangelie? Hij is geen gerechtigheidsgod degene die dichtbij ons komt, maar een nederige God, "lijdende dienaar", die de toestand van de mens volledig met zijn lijden gaat verenigen, om ons te troosten en ons te helpen de onze te dragen.
«God is niet gekomen om het lijden te onderdrukken, hij kwam niet om het uit te leggen, maar hij kwam om het te vullen met zijn aanwezigheid", zegt de schrijver Paul Claudel.

En dit tot in de diepste wortels.

Christus gaat verder: hij biedt zijn lijden aan om ons te redden, en met de zijne biedt hij al de onze aan, waardoor een levenspad voor ons wordt geopend. En hij nodigt ons uit om van Hem te leren. Dat deed dit meisje ook 18 jaren, diabetes: «Jezus houdt van ons en laat niet toe dat wij met te zwaar lijden worden belast. Hij vertrouwt ons en laat ons zijn missie delen, dat is om iedereen terug te leiden naar de Vader. E’ een enorme vreugde om deel te nemen aan een missie waarvan God de leider is! ».

www.1000vragen.net