De realiteit van de schepping

De evolutietheorie, die de schepping van leven ontkent, het is een onwaarheid die absoluut in strijd is met wetenschappelijke feiten. Moderne wetenschap, via enkele van zijn takken, zoals paleontologie, biochemie en anatomie, het onthult op flagrante wijze dat alle levende wezens door één Schepper zijn geschapen.

Eigenlijk, om dit waar te nemen is het niet nodig om gebruik te maken van de ingewikkelde resultaten die zijn verkregen in biochemische laboratoria of geologische opgravingen. De tekenen van buitengewone wijsheid zijn zichtbaar in alle levende wezens. Een technologie en ontwerp die nooit door mensen zijn bereikt, is aanwezig in het lichaam van insecten of een kleine vis in de diepten van de zee. Sommige levende wezens, ook al hebben ze geen hersens, ze kunnen zulke complexe taken uitvoeren die zelfs de mens niet kan uitvoeren.

Deze grote wijsheid, plan en plan dat de hele schepping overheerst, levert ongetwijfeld het bewijs van het bestaan ​​van een allerhoogste Schepper, in wiens handen de regering van de hele natuur ligt. Hij heeft alle levende wezens voorzien van buitengewone eigenschappen en heeft de mensen de duidelijke tekenen van Zijn bestaan ​​en macht getoond..

Op de volgende pagina's, we zullen slechts enkele van de ontelbare bewijzen van de schepping in de natuur onderzoeken.

Bijen en de architectonische wonderen van honingraten

Bijen produceren meer honing dan ze nodig hebben en slaan deze op in de honingraten, waarvan de zeshoekige structuur bekend is. Heb je je ooit afgevraagd waarom bijen zeshoekige honingraten bouwen in plaats van achthoekige of vijfhoekige??

Wiskundigen die hebben geprobeerd deze vraag te beantwoorden, zijn tot een interessante conclusie gekomen: “Een zeshoek is de meest geschikte geometrische vorm voor maximaal gebruik van een bepaald gebied.”

Voor de constructie van een zeshoekige cel is de minste hoeveelheid was nodig, terwijl je hiermee de maximale hoeveelheid honing kunt opslaan. De bijen gebruiken dus de meest geschikte vorm die mogelijk is.

De methode die wordt gebruikt om de honingraat te bouwen is even ongelooflijk: de bijen beginnen de korf vanaf twee of drie verschillende punten te bouwen en bouwen tegelijkertijd de honingraten in twee of drie rijen. Hoewel ze vanuit verschillende plaatsen beginnen, het notitieboekje, zeer talrijk, ze bouwen identieke vakjes, welke, later samengevoegd, vormen de honingraten. De verbindingspunten van de zeshoeken zijn zo vakkundig samengesteld dat het niet mogelijk is de voortgang van de handelingen te begrijpen.

Geconfronteerd met deze buitengewone prestatie, men moet ongetwijfeld toegeven dat er een superieure wil bestaat die voor deze wezens zorgt. Evolutionisten proberen deze resultaten te verklaren met het concept van: “instinct”, door het te presenteren als een eenvoudig attribuut van bijen. Toch, als er een instinct aan het werk is, die alle bijen begeleidt en hen in harmonie laat werken, ook al zijn ze zich niet van elkaar bewust, dan veronderstelt dit het bestaan ​​van een eminente Wijsheid aan Wie de regering over deze schepselen toebehoort.

Geweldige architecten: termieten

Niemand kan het helpen, maar wordt verrast door het observeren van een termietenheuvel die op de grond is gebouwd. Dit komt omdat termietennesten architectonische wonderen zijn die de hoogte kunnen bereiken van 5-6 meter. Daarin bevinden zich geavanceerde systemen die aan alle behoeften van termieten kunnen voldoen, die vanwege hun lichaamsstructuur nooit in het zonlicht kunnen verschijnen. Ventilatiesystemen zijn te vinden in termietenheuvels, kanalen, kamers voor de larven, gangen, gebieden voor de champignonteelt, nooduitgangen, kamers voor koude of warme temperaturen; kortom, Alle. Het meest verrassende is dat de termieten die deze nesten bouwen blind zijn.1

Toch, laten we dat eens zien, het vergelijken van de grootte van een termiet en zijn nest, ze implementeren met succes een architectonisch project 300 maal hoger dan zij. Termieten hebben nog een verrassend kenmerk: als een termietenheuvel tijdens de vroege bouwfasen in twee delen wordt verdeeld en na een bepaalde periode opnieuw wordt samengesteld, je ziet alle stappen, de grachten en wegen kruisen elkaar.

De termieten zetten hun werk voort alsof ze nooit gescheiden zijn geweest en door één enkel centrum worden geleid.

De specht

Iedereen weet dat de specht zijn nest bouwt door in boomstammen te pikken. Wat velen niet overwegen, Echter, het is alsof hij geen hersenbloeding krijgt als hij zo hard met zijn hoofd slaat. Het werk van de specht is in zekere zin vergelijkbaar met dat van een man die met zijn hoofd een spijker in de muur slaat. Als een man iets soortgelijks zou durven doen, hij zou waarschijnlijk een hersenschok krijgen, gevolgd door een bloeding. Een specht, Echter, kan in een harde boomstam pikken 38-43 keer in de loop van 2,10 e 2,69 seconden zonder dat er iets met hem gebeurt, aangezien zijn hoofd geschikt voor dit doel was gemaakt. De schedel van de specht heeft een systeem van “oponthoud” die de kracht van slagen vermindert en absorbeert. Er zijn speciale verzachtende weefsels tussen de botten van de schedel.2

Het sonarsysteem van vleermuizen

Vleermuizen vliegen probleemloos in het donker door middel van een zeer interessant navigatiesysteem. Het is het zogenaamde systeem “sonar”, waarbij de vormen van omringende objecten worden bepaald dankzij de echo van geluidsgolven. Een jonge man kan nauwelijks een geluid oppikken met een frequentie van 20000 trillingen per seconde. Een vleermuis uitgerust met een speciaal “sonarsysteem” maakt gebruik van geluiden waarvan de frequentie gelijk is aan 50000-200000 trillingen per seconde. Stuur deze geluiden alle kanten op 20 O 30 keer per seconde. De echo van het geluid is zo krachtig dat de vleermuis niet alleen het bestaan ​​van objecten op zijn pad detecteert, maar hij bepaalt ook de locatie van zijn prooi terwijl hij vliegt.3

De walvissen

Zoogdieren moeten regelmatig ademen, om deze reden is water geen erg geschikte omgeving. In de walvis, dat is een zeezoogdier, speurtochtHet probleem wordt opgelost dankzij een ademhalingssysteem dat veel efficiënter is dan dat van veel landdieren. Walvissen ademen in één keer uit 90% van de lucht die ze nodig hebben. Op deze manier, ze hoeven alleen met lange tussenpozen te ademen. Tegelijkertijd, ze hebben een sterk geconcentreerde stof, myoglobine genaamd, waarmee ze zuurstof in hun spieren kunnen opslaan. Dankzij deze systemen, waar de walvis naar toe kan duiken 500 meter en zwem voor 40 minuten zonder te ademen.4 De neusgaten van de walvis, anderzijds, ze worden in tegenstelling tot landzoogdieren op hun rug geplaatst om beter te kunnen ademen.

De mug

Wij beschouwen de mug altijd als een vliegend dier. Eigenlijk, de mug brengt de eerste fasen van zijn ontwikkeling door in water, waaruit het naar buiten komt, dankzij een “project” uitzonderlijk, uitgerust met alle organen die het nodig heeft.

De mug begint te vliegen met speciale sensorsystemen tot zijn beschikking om de locatie van zijn prooi te bepalen. Vanwege deze systemen, het lijkt op een gevechtsvliegtuig geladen met hittedetectoren, gas, vochtigheid en geuren. Het heeft ook het vermogen om “zie in overeenstemming met de temperatuur”, waardoor hij in totale duisternis prooien kan ontdekken.

De techniek van “bloed zuigen” gebeurt op een uiterst complexe manier. Door middel van een zes-messensysteem, de mug snijdt de huid door alsof met een zaag. Tijdens dit proces, een speciale afscheiding verdooft de wondweefsels zodanig dat de persoon niet eens merkt wat er gebeurt. Deze afscheiding, tegelijkertijd, voorkomt bloedstolling en zorgt voor continuïteit van het zuigproces.

Als zelfs maar één van deze elementen ontbreekt, de mug kon zich niet voeden met bloed en zich blijven voortplanten. Voor zijn uitzonderlijke project, zelfs het kleinste schepsel is een duidelijk teken van de schepping.

1. Grzimek's dierenleven vogels 3, Duitse Taschen-boekenuitgever, oktober 1993, blz.92
2. David Attenborough, Leven op aarde: Een natuurlijke historie, Collins British Broadcasting Corporation, juni 1979, blz.236
3. David Attenborough, Leven op aarde: Een natuurlijke historie, Collins British Broadcasting Corporation, juni 1979, blz.240
4.”De structuur en eigenschappen van spinzijde”, Avontuur, Januari 1986, vol. 10, blz. 37-43

0

0