De masoretische tekst
Vergelijking van manuscripten en oude versies leert ons dat de tekst van de Bijbel, van transcriptie naar transcriptie, het is in wezen ongeschonden tot ons gekomen, maar met talrijke toevallige variaties; juist om deze varianten te evalueren en tot de kritische tekst te komen, het is noodzakelijk om de geschiedenis van de overdracht van de tekst te kennen.
In een eerste fase, wat we gratis transcriptie kunnen noemen, gevolgd, vanaf de 1e eeuw. D. C., een fase van unificatie van de tekst. De schriftgeleerden kozen de exemplaren die zij het beste vonden, uiteindelijk maakten ze vergelijkingen en kregen ze een definitieve tekst, die zij met de grootst mogelijke trouw probeerden te kopiëren, waardoor alle andere exemplaren die niet in overeenstemming zijn met de aldus vastgestelde tekst verdwijnen.
Rond de tekst van de schriftgeleerden, die de boeken al in verzen had verdeeld en ze had geteld, er ontstond een hele complexe traditie (in Hebreeuws majeur? ) over hoe je de tekst moet lezen, wat alleen maar medeklinkers waren. De masoretische, dat wil zeggen, de specialisten van die lezing, tussen de 6e en 10e eeuw. D. C., zij legden deze traditie schriftelijk vast en bedachten eerst verschillende systemen om aan te geven, door middel van stippen en kleine markeringen, de klinkers en accenten van woorden, waardoor hun medeklinkerspelling intact blijft.
Zo ontstond de masoretische tekst , zoals gevonden in gewone edities van de Hebreeuwse Bijbel.
