De aarde is een bol die in een vacuüm hangt

De profeet Jesaja, Over God gesproken, Hij schreef zeven eeuwen voor Christus:

Zoals bekend, de wetenschap leerde dat de aarde plat was en alleen binnen 1521 (ruim tweeëntwintig eeuwen na Jesaja) Ferdinand Magellan, Portugese navigator, hij bewees de bolvormigheid van de wereld door er voor de eerste keer omheen te varen.

Het boek van Functie, erin geschreven 1500 rond BC, het vermeldde ook een waarheid die pas in de 17e eeuw als zodanig werd aanvaard.

Over Gods almacht gesproken, riep de patriarch uit:

Eeuwenlang de Griekse filosofen, die vandaag de dag nog steeds door miljoenen studenten worden gelezen, ze veronderstelden dat de aarde werd ondersteund door een gigantische olifant, of rustte op de schouders van Atlas, mythologische figuur, staande op de rug van een schildpad.

Isaak Newton met de ontdekking van de wet van de universele zwaartekracht maakte hij een einde aan dergelijke absurditeiten 1687, ruim drieduizend jaar na het schrijven van het boek Job.

De Bijbel zei:

Destijds waren astronomen ervan overtuigd dat er niet meer dan duizend sterren waren! Zes eeuwen later… De Bijbel, door de profeet Jeremia, ruim zes eeuwen vóór Christus, verklaarde hij:

Destijds waren astronomen ervan overtuigd dat er niet meer dan duizend sterren waren! Zes eeuwen later, de Egyptenaar Ptolemaeus Claudius telde er in plaats daarvan meer dan drieduizend. Aan het einde van de 16e eeuw geloofden astronomen van de grote Europese universiteiten dat er ongeveer zevenduizend sterren waren.

Fu Galileo In de 1609 met zijn eerste telescoop om er meer dan honderdduizend te ontdekken; een paar jaar later, nadat hij zijn gereedschap had ontwikkeld en geperfectioneerd, hij telde driehonderdduizend.
Vandaag, de grote telescoop op Mount Palomar in Californië, die een spiegel heeft met een diameter van vijf meter, toont de sterren in zulke grote aantallen dat het onmogelijk is ze te tellen, zoals Jeremia zesentwintig eeuwen geleden beweerde.

Het universum is bezaaid met honderden miljoenen sterrenstelsels van verschillende vormen en afmetingen die miljarden sterren bevatten, zoals de Melkweg, waar ons zonnestelsel deel van uitmaakt, een enorm afgeplat spiraalstelsel met daarin honderd miljard sterren.

Talloze wetenschappers zijn bereid te beweren dat er geen enkele mogelijkheid bestaat dat aminozuren door toeval enzymen kunnen hebben gevormd, dus toevallig, en zij bevestigen het op basis van de berekening van waarschijnlijkheden.

Eeuwenlang werd de hypothese van spontane generatie aanvaard om de oorsprong van het leven te verklaren, en dezelfde fout werd in de vorige eeuw nog steeds aanvaard. De microscoop wel, in de bekwame handen van Louis Pasteur, het onthullen van een nieuwe wereld van micro-organismen, stelde het feit vast dat alleen leven leven voortbrengt.

In feite stelden de eerste woorden van de Bijbel vast dat het leven alleen zijn bron in het leven kan hebben:

Laten we een voorbeeld nemen: biochemici hebben ontdekt dat één enkele bacterie niet minder bevat 1500 enzymen (enzymen = organische katalysatoren voor het versnellen van biochemische reacties), en dit zonder andere complexe chemische verbindingen op te nemen. Enzymen zijn eiwitten, die elk uit een paar honderd aminozuren bestaan. Elk enzym is erg ingewikkeld, en heeft een specifieke taak uit te voeren.

Hier is een vergelijking, om je een idee te geven: de baan rond de zon van de laatste planeet, kleine Pluto, markeert de rand van het zonnestelsel. Goed… “Het DNA-lint zou zich in zijn baan kunnen afwikkelen, sterk elliptisch, waardoor een heel lang stuk bungelt. Het zou die grensbaan echter kunnen minachten, veel verder gaan. Het zou het zonnestelsel binnen een cirkel van kunnen omsluiten 16,2 miljard kilometer in straal… Op die cirkelbaan staat precies weergegeven hoe ons lichaam zichzelf heeft opgebouwd, hoe het werkt, hoe hij leeft… De duizend grote delen van een enorme encyclopedie zouden nauwelijks voldoende zijn, om alle informatie te bevatten die op die meter is getranscribeerd en 70 cm. DNA-tape van elk van onze cellen.” (Domenico E. Ravalico, “De schepping is geen sprookje“, Ed. Pauline – p.p. 59,61).

Niet, hoe de evolutie van het toeval, ondersteund door ongelovige wetenschappers, te verzoenen met het project van leven en zelfconstructie dat in het DNA van ieder levend wezen zit
? Als dat het geval was, werd besloten hoe verder te gaan, hoe de a priori registratie van elk minimaal detail van dat levende organisme dat zich aan het vormen was, te verklaren?

Ja, we kunnen het eens zijn met koning David toen hij voor God zong:

Als het oorspronkelijke paar een miljoen jaar geleden op aarde was verschenen, zoals evolutionisten zeggen, zelfs een lage bevolkingsgroei zou hebben geresulteerd in een huidige bevolking die groter was dan zij zou kunnen zijn zich verdringt in het hele universum! Een ander argument dat soms ten gunste van evolutie naar voren komt, is dat het de aarde in staat heeft gesteld haar huidige bevolking te bereiken; Terwijl, als je het bijbelverhaal gelooft, Er wordt beweerd dat de paar duizend jaar tussen Noach en vandaag niet genoeg zouden zijn geweest om de aarde te bevolken zoals we die nu zien.

Als we echter naar de feiten kijken, we ontdekken dat de bekende geschiedenis ons een regelmatige tendens naar een constante en exponentiële bevolkingsgroei presenteert. De gemiddelde bevolkingsgroei bedroeg 1,7% over de periode 1985-90 (met een tarief dat overschreden is 3% in economisch minder bevoorrechte gebieden).

Een tarief van 0,5% het zou betekenen dat het gemiddelde gezin slechts twee en een half overlevende kinderen per gezin zou hebben, met een gemiddelde levensduur van 40 jaren. Dit ligt nog steeds onder het gemiddelde tempo van de bevolkingsgroei over de periode van honderd jaar daartussen 1650 en de 1750, dat wil zeggen, voordat de moderne geneeskunde haar effecten liet voelen, maar in een voldoende recent tijdperk om tamelijk nauwkeurige beoordelingen van de bevolking te kunnen geven.

Als het oorspronkelijke paar een miljoen jaar geleden op aarde was verschenen, zoals evolutionisten zeggen, dit lage percentage zou een huidige bevolking hebben opgeleverd die groter was dan het hele universum zou kunnen overbevolken! Als in plaats daarvan de huidige demografische groei begon bij de familie van Noach, na de overstroming, dit zou heel goed overeenkomen met de bijbelse leer, zelfs als we de door Ussher voorgestelde datum voor de overstroming zouden accepteren, Van 4.300 jaar geleden, wat waarschijnlijk het meest recente is dat aan hem kan worden toegeschreven (Hendrik M. Morris, Wereldbevolking, in “De zaken van de koning” – Januari 1970, pag. 19).

Natuurlijk, epidemieën, de oorlog, bijv. kan het tempo van de bevolkingsgroei radicaal terugdringen, Maar voor het bestaan ​​van een epidemie is een bepaald bevolkingsniveau vereist, net als een bosbrand: Om zich te kunnen voortplanten moeten de bomen dicht bij elkaar staan. Het lijkt er dus op dat hoe verder we teruggaan in de tijd, des te minder waarschijnlijk is het dat een fenomeen van deze aard een substantieel percentage van de bevolking had kunnen elimineren, omdat het contact tussen mensen steeds minder frequent is.

Het bewijs van bevolkingsgroei dat wordt gebruikt tegen de bijbelse visie op de schepping is strikt genomen een bewijs gebaseerd op onwetendheid.